هنوز هست

این چند وقت نمیشد افکارم رو اینجا بنویسم چون که بلاگ بیان در دسترس نبود

چند وقتی هم بود که حرف زیاد برای گفتن داشتم و تا جایی که میتونستم در اون یکی بلاگم نوشتم

و با آدم هایی که میشد در موردشون صحبت کردم

ولی باز هم هیچ چیزی مثل نوشتن خود اینجا نمیشه

فکر میکنم همه موافق این موضوع باشند که مشکل اصلی، عدم ارتباط بود 

نفهمیدن زبون طرف مقابل، خواستن القا کردن شرایطی که تحمیل کننده بود

و در دست گرفتن قدرت در حالی که بار ها عدم صلاحیت 360 درجه اثبات شده بود

ولی کجای دنیا کسی هست که بتونه ادعای کمال همه جانبه رو داشته باشه؟

دنیایی که یک سرش، مردمی داره که چاقو و چنگال به دست غذا میخورند

و یک سرش مردمی داره که با دو تا چوب غذا میخورند

یک سرش هم با انگشتان دست

و یک سرش هم با قاشق و چنگال

هر کسی به شیوه ی خودش زندگی میکنه و هر جایی هم انسان هایی داریم که متمایل به جهات مختلف هستند

چطور میشه یک راه حل ارائه داد که بخشی از اون راه حل، کشتن هر کسی که متفاوت هست نباشه؟

چطور میشه که یک راه حل ارائه داد که به جای تخریب، در کنار هم قرار دادن اختلافات و انتخاب چیزی که درست هست باشه

صحبت کردن در مورد چیزی که حساسیت برانگیز هست 

برای این که حساسیتش کمتر بشه

نه برای این که سرخی خون طرف مقابل دیده بشه

برای این که لذت متقابل بیشتر بشه